Sanırım birbirini seven insanlar vedalaşmadan ayrılıyorlar.Mecburen gitmeleri gereken bir yer var. Eğer vedalaşırlarsa gidemezler. Bu kadar ayrılığı başka türlü açıklayamam.
Babamın anlattığı hikayeler olmayınca uykuya dalmak benim için tek tekerlekli bisiklete binmek gibi. İnsan birini Özleyince öfkelenmeye başlıyor. Çünkü Zamansız yaşlanıyorsun. Ne kadar hatırlamak istesen de sesini,yüzünü ve otururken ayağını nasıl kıvırdığını unutmaya başlıyorsun. Beynin giderek küçülüyor ve küçülen beyninde sadece o kişiyi ne kadar çok özlediğin kalıyor.