"Benim mutsuzluğum, bütünüyle benim kendi suçumdu ve mutsuzluğumun kavgasını edebileceğim kimse yoktu."
Kitabın özeti bu cümleler olabilir. Okurken insanın karnına ağrılar sokan, sorgulatan ve bir parça da olsa kendinizden Bir şeyler bulabileceğiniz türden.
Not:. Bunalıma girmeye meyilliyseniz iki seçeneğiniz olabilir. Ya ders çıkarır yolunuza bakarsınız ya da dibe vurabilirsiniz (:
Tanrı'dan bile korkuyordum. Tanrı'nın sevgisine bir türlü ikna olamıyor, sadece gazabına inanıyordum...
Cehenneme inanabilirdim ama cennet fikrini aklım hiç almıyordu.
Bütün kadınlar kafamı karıştırıyordu. Hayatları boyunca akıllarından neler geçtiğini anlamaya çalışmak, bir solucanın aklındakileri okumaya çalışmaktan daha karmaşık, daha zahmetli ve daha tatsızdı..
Tek bildiğim küçüklüğümden beri edindiğim deneyimlerden öğrendiğim kadarıyla kadınların zaman zaman böyle aniden gözyaşlarına boğuldukları ve yapabilecek en iyi şeyin onlara tatlı bir şeyler vermek olduğuydu. Tatlı bir şey yiyince kendini daha iyi hissediyorlardı.