Tanıdığını düşündüğü kocası, sadece bir gölgeden ibaretti. Ahizeyi yerine koyan eline güç vererek mırıldandı.
“Birbirimizi affetmeye bile gerek yok. Çünkü seni tanımıyorum.”
Bütün zor zamanlarında daima tutunduğu müjde yine dilinin ucuna geldi:
“Ey sıkıntı şiddetlen, nasılsa geçeceksin.”
Bir sıkıntının geçeceğine duyulan güven, ona dayanmanın tek çaresiydi.