"Bize, ışığı getireceğinize inandırmıştınız," demişti son kez birlikte olduğumuzda, "oysa sizin niyetiniz bizi de kendi karanlığınıza çekmekti!"
İnsan daima, ne olacak bir şey olmaz bundan, diye düşünür ama kötü bir şey olduğunda her zaman şeytanı suçlar.
Zaman, bazı dertleri hafifletir, bazılarını daha da ağırlaştırır.
Bir türlü anlayamıyordu insanları, nefretten içleri çürümüş, fazla tedirginler, hiç bitmeyen bir deliliğe benziyordu bu huzursuzlukları. Sadece savaş zamanında böyle değildi bu. O yüzden, insanlardan uzak bir hayatı seçmişti. Yalnız değildi, toprak ve içinden büyüyen su dolu, sakin ve iyi huylu bitkiler ve otlar yanındaydı. Ona karşı asla kötü niyetleri olmazdı, asla keyfiyetten onu terk etmediler, yaşadıkları sürece ona hiçbir zaman ihanet etmediler. İhanet edenler yalnızca insanlardır. İhanet sadece beşeriyete özgü bir şeydir.
Dünya denilen bu tekinsiz yerde, hissettiği huzur ve güven, tok ve eziyetsiz bir yaşam, nadiren bir araya gelir.