Bir komedi oynanıyordu ve herkes senaryoya uymak zorundaydı. Sadece ben, elimde senaryo metniyle huzursuzca dolaşıyordum ve bağırıyordum: Bunu oynamak istemiyorum!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gölgesi tarafından ele geçirilen bir insan daima kendi ışığını keser ve kendi tuzağına düşer.
İnsanlarla genelde o kadar ilgilenmeyiz ki, bize bunca acı ve mutluluk verebilme gücünü bir kişiye yüklediğimizde, o kişi başka bir dünyaya aitmiş gibi görünür gözümüze, bir şiirsellikle sarmalanır ve hayatımızı, kendisini az çok yakınımızda bulunacağı, heyecan dolu bir akış haline getirir.
Ruhun sürgününden kimsenin cesareti yoktur söz etmeye.
Hayatlarımız hakkında ne kadar bilgi sahibiyiz?
Ve onları bize açıklayabilecekleri sırlar nedeniyle ne kadar uzak tutuyoruz kendimizden?