Sen, masallardaki korkunç ejderhaları kılıçlarının tek darbesiyle ikiye bölen kahramanlar kadar kuvvetlisin. Sen, ben ne zaman yolumdan sapacak gibi olsam ışık tutanımsın, deniz fenerimsin. İzmir güzelse, sen oradasın diye güzel. Ben olan ve olamayan her şeye katlanabiliyorsam sen orada o kadar güzelsin diye katlanıyorum.
Otuz yaşına geldiğinde kendi vasatlığıyla barışıyor insan. Gelişme düşü, tekamül arzusu, tek ve özel olduğu vehimlerinin boşunalığıyla yüzleşmesi otuz yaşına tekabül ediyor, sıradanlaşma otuzla başlıyor bir yerde...
Gübre koma kötü otların köküne, büyürler! Affet benim namustan yana oluşumu. Çünkü pisliğin ortalığı sardığı bu zamanda, İyiliğin af dilemesi gerekiyor kötülükten,