“İnsan hayatta geçici bir yolcudur. Kendi varlığına en çok inandığı, dostlarının hatıralarında ve gönüllerinde en çok izler bıraktığını sandığı yerde bile kalplerden silinir ve izleri kaybolur. Hem de ne çabuk!”
Rahat akıllı ınsanın , mutsuzun halini görmesi boşuna , onu iknaya çalışması boşuna ! Tıpkı hastanın yatağı başında duran sağlıklı kişinin , ona kendı gücünden bir damla bile aktaramaması gibi .
Bir zalimin dayanılmaz boyundurugu altında inleyen bir halk sonunda patlayıp zıncırlerını kırarsa ona zayıf diyebilir misin ? Evını alevler saran bir insan bütün kuvvetı gerilip sakınken yerınden oynatamayacağı yükleri kolayca taşırsa ona hakaret görmenın ofkesıyle altı kısıyle Bırden dövüşüp alteden birine zayıf denır mı ? Ve azızım gayret güçlü olmaksa niçin o zaman aşırılık bunun karşıtı olsun ?
Hırsızlık bır kötülüktür ama kendini ve yakınlarını karşı karşıya bulundukları açlıktan ve ölümden kurtarmak için soyguna çıkan insan acımayı mı yoksa cezayı mı hak edıyor ?