Dostoyevski bir kitabında: "Bir çocuğun ölümünü görmektense, dünyaya geliş biletimi iade etmek isterim." diye bir cümle kullanıyor.
Bir çocuk ile ilgili ölüm haberini görünce bu söz hemen ilkemiz haline geliyor, ruh halimizi özetliyor.
Ama hayatınıza değmiş bir çocuğun ölüm haberini görünce; biletin tek yön olduğunu ve iadesi-ertelemesi olmadığı gerçeği ile yüzleşiyorsunuz. İlkeleriniz bozuluyor ve siz oradan tek başınıza ayağa kalkıyorsunuz. Yetmiyor çevrenizdekileri de kaldırıyorsunuz.
Yani sen çok güçlüsün, gerçekler acı verici, kitaplar ise elbet bitiyor.