Işte kader hep böyle davranır bizlere, hemen arkamızdadır, omzumuza dokunmak için elini çoktan ileri doğru uzatmıştır, bizlerse hala, geçti gitti gösteri bitti, yine aynı hikâye, diye homurdanıp dururuz.
Peki,bir barış bahçesi olamaz mıydı aynı insan?
Söyle güllerin kuş cıvıltılarına, kuş cıvıltılarının güllere karıştığı, mutlu yüzler ile dolu olan rengarenk bir barış bahçesi?