Özlem mi çekiyordum acaba? Bilmiyordum. Ama size şu kadarını söyleyeyim; daha önce bir tek şehrin kokain kanalları kuruduğunda böyle hissetmiştim sadece.
Dünyayı defalarca uzaktan görmüştüm. Belgesellerde. Kapkaranlık bir uzay boşluğunun içinde, masmavi, yemyeşil, bembeyaz bir küre. Kesinlikle anlaşılmıyordu üzerinde çocuk sikildiği. Ne savaşlarda birbirinin topuklarını ne de barışlarda birbirinin dillerini koparanlar görünüyordu o mesafeden. Ne atılan çığlıklar ne de söylenen yalanlar duyuluyordu.
Bir şey sona ermek üzere. Oturmuş sigaranı tüttürürken, içini kemiren, seni tedirgin eden bir şey olduğunu seziyorsun. Gündelik hayatın dertleri mi seni korkutan? Hayır. Seni korkutan içindeki boşluk. Anılar yok bu şehirde.