Melâli çehre-i eşyâya pek yaraştırırım.
Menâzırımda hazin bir hayal araştırırım.
Denir ki hüzn ile rûhumda bir karâbet var;
Pek âşikâre, bu bir hastalık; fakat ne zarar!
Hayatı bence teessür eyleyen isbat,
Taayyün eyleyemez nevm içinde reng-i hayat.
Evet, hakîkati hulyâya hep fedâ ederim,
Zamân olur ki vücûdumdan ayrılır, giderim...
Bu hastalık beni bir tıfl iken tutup ezdi,
Zamân olurdu ki fikrim tahammül etmezdi.
Fakat ne olsa budur en safâlı eğlencem;
Geçer bütün bütün esrâr önünde ba’zı gecem...
Uzakta birbirimizden, uzakta her şeyden,
Uzakta benliğimizden de... Âh, rûhun ben
Bu inceliklerinin karşısında gaşyolurum;
Bu incelikleri teşrîh eder, neler bulurum.
Sizin de böyledir elbet hayâl-i sevdânız,
Değil mi, sevgili?