Hikmet Tunceli
@Hikmet2
Biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Şimdiye kadar Latincenin ölü bir dil olduğunu bilirdim.
Şimdi onun ölümün dili olduğunu biliyorum.
Ölüm Latince konuşur.
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?
Anneler çocuklarının yaralarını öpücükleriyle,
Çocuklar annelerinin yaralarını varlıklarıyla iyileştirirler.
Bir süre sonra bir çok terapistin danışanlarıyla olan terapilerini bir türlü sonlandırmadığını ,bunu yapma sebeplerinin hastaya yarar sağlamak değil,birilerine yardım etme gereksinimlerini tatmin etmek olduğunu görecektim.
Bir çok terapist hastaların bağımsız olabilme yetisini göremeyecek kadar yetersizdi.
