Hilal

Hilal
@Hilalkii
Babamdan almışım beden yapımı Bir de yaşamayı ciddi iş saymayı, Annemden ise neşeli yaradılışımı Ve öyküler düzme merakımı. Pek meraklıymış dedem güzellere; Ninem ise bayılırmış altına ve mücevhere, Bunun ateşi bazen benim de içimde yanar. Şimdi ayrılamıyorsa eğer bütünden bu huylar, O zaman ne gereği var Şu ya da bu özellik onun karakteridir demeye?
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
.... Onun için kendini hırpalama kötü zamanlarda, Ne birikimin ne de gücün uzaktadır: Biraz dinlendin mi kötü anlarında, Sende iyi olan, daha iyiye katlanır. .....
Acaba insan ne istemeli? Sakin kalmak mıdır en iyisi? Bir yere sarılmak mıdır en güvenlisi? Kendini akıntıya bırakmak mıdır en ehveni?
Söyle yüreğim, nedir bu halin? Nedir bunca telaşa düşüren seni? Bu yabancı yaşam, senin için pek yeni! Karşımdaki çehren sanki sislere boğuldu. Siliniverdi daha önce sevdiklerin, Karalar bağlayıp üzüldüklerin, Siliniverdi huzurun ve gayretin- Söyle, bütün bunlar nasıl oldu? Bunca güçlü mü bağladı seni Bu gençlik ateşi, Bu sevimli peri, Sadakat ve iyilikle dolu bu bakışlar? Hemen çekilmek istediğimde ondan, Kendimi cesaretlendirip kaçmak istediğimde, Ah, beni anında yine ona döndürmekte Gittiğim bütün yollar.
..... Tüm yanılgılarım ve amaçladıklarım, Tüm acılarım ve yaşadıklarım. Bu bukette birer çiçektir yalnızca; Ve gençlik de, yaşlılık da, Erdemler de, kusurlar da Hoş görünür şarkıların kalıbında.