İnsan kitle halindeyken kötücülleşiyor, sınırlanıyor, akıldışılığa savruluyor. Kitle halinde insana her türlü hastalık kolayca bulaşabiliyor ve bütün geniş yollar, dönüp dolaşıp bir çıkmaz sokağa varıyor. İnsan, sanatı tam da bu yüzden yaşamdan üstün tutuyor!..
Ama yaşamımız ne denli rezil olursa, mutsuzluk da o denli artıyor; bunda hemfikir miyiz? Henüz seni sevemedim insan evladı, ama şu sıra bazı geceler senin çektiğin acıları, takatsiz bedenini, kutsal haça teslim ettiğin ruhunu düşünerek kaç kez gözyaşına boğulacak oldum.
Berbat bir yaşantı bizimki, öyle değil mi? Yeryüzünde insan olarak adlandırdıkları şu küçük üçkâğıtçı olmak ağır ve aşağılayıcı bir durum; Kurnaz, aç gözlü bir solucan bu, sürünüyor, acele acele çoğalıyor ve yalanlar söyleyerek kellesini kurtarıyor.
Git, en koyu siyah boyayı al, bir elinde de dünyanın en büyük fırçası olsun ve ömrümün dünü ile bugününü kapkalın bir çizgiyle böl. Musa'nın asasını al, zamanın derinliklerine doğru sel gibi akıp giden zamanı ikiye ayır - bugün benim halime Ancak böyle duyumsayabilirsin.
Ave Cesar, moriturus te salutat! *
- Aziz Cesar, ölüme yürüyenler seni selamlıyor!