Yazarın okuduğum üçüncü kitabıydı. Kitapları Ayfer Tunç, Şermin Yaşar tarzı gibi ama sanki Nermin Yıldırım'ın kafası çok karışık. Ayrıca ince mizah anlayışı,konudan konuya geçiş hızı kitaplarını farklı kılıyor. Bu kitabını da severek okudum. Acıyla, kayıplarla, terkedilerek büyümek zorunda kalan çocukların hiç tamamlanmadığı gerçeği ,hep bir şeylerin eksik kaldığı daha nasıl anlatılabilirdi ki..