Yaşantısında hareket olmayan, yada bir "an" da takılı kalan insan kaos ile besleniyor,(şahsen deneyimlenmiş) ne kadar uzak kalsanız bile size bir şekilde bulaşma yolunu buluyor bu tipler, görmezden gelmek en doğrusu diyorsunuz. Uzak da duruyorsunuz ama sizinle ilgili yargılarını apaçık duyuyorsunuz. Şu iyi niyetimin süresi doluyor galiba:)) Dürüst insanın ahlaki sınırları var ama ahlaksız insanın sınırı yok...
Neye razı gelirseniz en fazla o kadarı sizin oluyor. Ne kadar az saygıya kanaat ederseniz size o kadarı geliyor. Az ilgiye tamam diyorsanız istediğiniz kadarını alıyorsunuz. Evren bile sizi yoklukla sınava tabi tutuyor. Biraz dert, değil diyorsanız her zaman limit artıyor. Bu gün geçici olarak kabul ettiğiniz vasatlık, yarın kaderinize dönüşüyor...
Kendimle cebelleşiyorum bu aralar...
Verdiğim kararlar akla, mantığa aykırı bazen,
Yaşadığım hayatı seyrediyor gibiyim.
Sanki devamı olacak bambaşka yerde
Bazen en uçlarda yaşıyorum, yarın bitecek gibi.
Bazen de kendi mutluluğumun cimrisiyim nedense...