HK.
@Hkmkl
“Tüm korkular geleceği hayal ederken ortaya çıkıyor. İşleri ertelemekte doğal olarak bu korkuyu doğal olarak artırıyor. Çok geçmeden hepimiz yorulmuş, bıkkın beyinlerine yüklenen meşgul kafalar haline geliyoruz. Çok fazla gelecek kaygısı insana bunu yapıyor işte!
Bu sıkıntılar ancak bir savaşçı yaklaşımı ile çözülebilir.
Bir savaşçı kılıcını geleceğe doğrultur. Bir savaşçı tam olarak odaklanmasına engel olan şartların tümüne de doğrultur kılıcını. “
Pek çoğumuz çocukluğumuzu güzel anılarla hatırlarız. Sabah erkenden başlayan gün ile sokakta sayısız oyun kurardık. Saatin kaç olduğunu bilmez, açlığımızı bile unuturduk. Peki, şu an ne kaybettik o günlerden? O günlere dönüp baktığımızda her şeyi sadece o an yaşadığımızı anlıyoruz. Sadece sokakta olduğumuz günler vardı ne dün oyunda yaşanan küslükler ne de yarın ne oynayacağımız telaşı. Farkında olmadan daha küçük canlar iken biliyorduk hayatın bugünden ibaret olduğunu. Peki, ne zaman unuttuk? Ne zaman dün, yarın; bugünden daha kıymetli oldu? Evet, aslında hepimiz biliyoruz hepimiz en az bir kez “ Gün bir gündür, o da bugündür.” Demişizdir… Bugünün şartlarında yaşamaya çalışıp, yarınlarla günümüzü boğuyoruz, çoğu zaman kendimiz için değil başkalarının onayı için yaşıyoruz. Günün sonuna bakıldığında ise sadece birikmiş işler, karşındaki insanın umurunda bile olmayan onaylar kalıyor. Gerçekten bu mu amacımız? Birilerinin onayı ve mutluluğu için kendimizi köreltmek mi? Bu hayat yalnızca bir kez senin, gün sonunda kendini mutsuz hissettiğin her gün boşa gitmiş demektir. Her yeni güne hedeflerin ve amaçların için yalnızca bir adım atarak başlamak o yolu önce yarılaman sonra bitirmeni sağlıyor. Sadece bir adım hayallerine ulaştıracaksa neden atmamayı seçeceksin ki?
Malcolm Gladwell’in Outliers kitabında geçen mükemmel bir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan nedir diye sorulduğunda herkesin tanımı farklıdır muhakkak benim için ise insan demek Dostoyevski’nin Suç ve Ceza’da yer verdiği şu satırlarla anlam bulur;
‘’ Her şey insanın içinde yaşadığı ortama, şartlara bağlıdır. Her şeyi belirleyen çevredir, insansa bir hiçtir. ‘’
Evrende bir toz zerresi kadar yer alan Dünya üzerinde yaşayan küçük canlılarız, Dünya benim etrafında dönüyor zannederken aslında bir toz zerresi içinde yaşadığını hatırlamalı insan.. Türlü donanımlara sahip sadece bir makineyiz. Yalnızca, kendi onayını güvenceye almak isteyen bir makine..
Mark Twain’in 1900’lü yıllarda kaleme aldığı mükemmel eseri. Yazarın okuduğum ilk kitabı bakış açısı ve konusu itibariyle insana kendini sorgulatan gerçekten böyle miyiz diye düşündüren bir içe dönüş kitabı. Kendisi eleştirilerden çekindiği için ilk basımında yalnızca 250 adet basılmış ve bugün elimize ulaşıyor.
İçerik itibariyle insan psikolojisi üzerinde durulmuş ve aslında ön yargılarımızla bencillik ve egomuzla hiç yüzleşmediğimiz bir yerden karşımıza çıkıyor. Bir iyilik yaparken bile aslında karşımızdakini mutlu etmeyi değil kendi onayımızı almayı, kendi iç tatminimizi sağlamak için bu iyiliği yaptığımızı yüzümüze vuruyor. Sahip olduğumuzu sandığımız insani değerlerin hiçbiri bize ait olmadığını yalnızca mizacımızın var olduğunu ve geri kalan her şeyin milyonlarca dış etken sonucunda bize geldiğini savunuyor. İnsanın hayatında yer verdiği kendi iradesi ile seçtiğini sandığı hiçbir şey aslında ona ait olmadığını çevrenin etkisi ile hayatında bir şekilde yer bulmasını anlatıyor. İnsan nedir sorusu ile sorgulatan kendini tanımaya yönelten her yönüyle insana bir şeyler katacak tekrar tekrar okunmayı hak edecek güzel bir eser.
‘’Kişisel değer mi? Cesur insan cesaretini kendi yaratamaz. Ona sahip olduğu için
