Ben dışarıda, kapıların dışındayım, yine dışında. Dün gece kapıların dışındaydım. Bugün yine dışında. Ben daima kapıların dışındayım. Ve kapılar kapalı. Oysa ben ayakları külçe gibi ve yorgun bir insanım.
Yani ölüm? Eh, işlerin tıkırında. Sen yeni Allah'sın. Onlar sana inanıyorlar. Seni seviyorlar. Senden korkuyorlar. Onlar seni asla yıkamazlar. Seni hiçbiri inkâr edemez. Sana hiçbiri küfredemez. Evet, işlerin yolunda. Sen yeni Allah'sın. Senden kimse kurtulamaz.
Bir an onun yerinde olmayı istedim. Hayata siyah ve beyaz olarak bakabilmeyi. Suçluları sadece suçlu, kötüleri sadece kötü olarak görmeyi. Neden böylesi bir fenalığa yöneldiklerini düşünmeden yargılamayı, hatta acımasızca mahkûm etmeyi. Eminim, hayat daha sorunsuz olurdu. Ama yapamadım; yaşadıklarım, bil- diklerim, vicdanım daha farklı düşünmeye alıştırmıştı beni.