Nice zamandır mağrurca: "Ben vermeyi severim fakat yalnızca hak edene!" diyormuşsun.
Unuttun mu ey dost! Zira bahçelerindeki ağaçlar böyle söylemiyor, çayırlarındaki sürüler de.
Onlar yaşamak için verirler. Zira onlar vermedikleri vakit hayatları tehlikededir.
Gerçek şu ki hayatın ikramını almaya ve gece gündüzün tadını çıkarmaya layık olan kimse, elbette senden gelecek her şeye de layıktır.
Halil Cibran'ın en iyi kitabı diye duyduğum için beklentim daha fazlaydı ama kötü de değildi. Oldukça hafif ve akıcı bir okuma oldu. Etkileyici sözleri güzel değinmeleri vardı...