Esraİgdl
@Hollygolightyl
Beni kör kuyularda merdivensiz bırakmaEdebiyat
Anneannemin hikayeleri gibi dinledim kitabı. O eski; kimi yeri muğlak, hem çok gerçek, hem çok gerçekdışı; hikayelerin kekremsi tadı var. Yazar beni bir kızın ağladığında gözlerinden taş dökülmesi hikayesine duyacağım kuşkudan çekip aldı. Beni insanların bunu seyir merakı ile izlemesi, acımasızlaşması, susmasına duymam gereken hayrete itti. Ben bu kitapta yer yer suskun kalıp nefret etmediğim şeylerden dolayı kendimden nefret ettim. İnsanlığıma atılmış bir tokattır beni kör kuyularda.
Ümit Yaşar Oğuzcanın şiirini
ve Münir Nurettin Selçuk’un ses yorumunu kitaba eklemeli
Bir yönetmenin bir kitap yazması, kelimelerin zihninizde istemsizce görüntüye dönüşmesine neden oluyor. Kitaptaki tüm karekterleri, o evi, İstanbul’u, yalıları gördüm hissettim ve anladım. Sanırım bir kitap okudum aynı zamanda da iyi bir film izledim. Elsa’nın dönüşümünü özgürlüğe olan tutkusunu, uçarılığını, en çok da yalnızlığını anladım. Adele, sanki yazar ona önce kızmamı sonra affetmemi istedi. Ama ben ona da hiç kızamadım. Hayatta salt siyah ve beyaz olmadığını anladığında daha kucaklayıcı oluyorsun. Bu kitabı aynı evden aynı acılardan aynı aştan çıkmış iki farklı kadının hem ne kadar aynı hem de ne kadar farklı olabilecekleri düşüncesiyle hatırlayacağım.
Veronika Yaşamak İstiyorEdebiyat
Puan vermedi
Düşünsenize, her istediklerini söyleyebildikleri için özgürlük adına “normal” yaşamlarından ayrılan; konfor alanlarını terk eden deli gömleğini zevkle giyenlerin olduğu bir akıl hastanesi. Bu kitap, insana tekdüze ve bastırılmış bir yaşamın aslında bir varoluş olmadığını duyumsatıyor. Acılaşma olarak tanımlanan bu durum farklılıklara tahammül edemediğimiz sınırlandırıcı yaşamlarımızın ne kadarda soldurucu hatta öldürücü olduğunu gösteriyor. Bu kitabın kapağını kapatırken deli taraflarımın başını okşadım. Beyaz yakalı hayatlarımızda fosforlu bir yeşil etkisi yaratan bir kitap
Bir ıslık mı daha ağırdır yoksa bir kurşun mu?Edebiyat
Huzurun en iyi müzik olduğu, huzursuz taraflarımıza dokunan bu kitap olay ve durum öyküsü karması bir nitelikte. Öykü kitaplarında kitabın adıyla aynı olan öyküye daha mesafeli yaklaşmakta daha kıyıdaki öykülerin daha fazla yazardan kopma olduğu görüşündeyim. Bu nedenle açlık savaşçısındansa Josefine bana daha Kafka geldi. Saklamak istediği şeyi tam ortaya en açık alana koyan yazar, insanların kuytularda oyalanacağını bilmekte. Bu kitap sade anlatımıyla bana bunu hissettirdi. Tüm öykülerden sonra aklınızda öykünün bir resmi, çoktan unutulmuş bir olay örgüsü, kahramanla özdeşleşen ayrık otu taraflarınızın sızısı kalmakta. Josefine ve bu kitap bana bir ıslık mı ağırdır yoksa bir kurşun mu? Sorusunu sordurttu.