Hüdanur Çelik
@Hudanurcelik
Onca ölüm için üzülmeyip de ne yapmalıydı?
Hepsi yaşamalıydılar, insanoğlu için gösterişsiz beklentilerle de bir ömür süslenebilir, mutlu olunurdu.
Ama tamamlanmamış bir hayat hangi savaşı haklılaştırırdı ki? Bu ölü sayıları yüreğinin her yanına dağılmışça, zonklayarak acıtıyordu bağrını.
O anda, insan șiirinin, insan düşünce ve inancının ayırt ettiği en büyük sırra haiz oldum: İnsanın kurtuluşu sevgiyle ve sevgidedir.
Belki de unutkanlık, kar gibi her şeyi örtüp susturmalıydı.
Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkılıp kalan insan için dünyanın kendisi kötü bir rüyadır.
Çünkü nerede olursam olayım -bir gemi güvertesinde, Paris'te bir sokak kafesinde ya da Bangkok’ta-hep aynı sırça fanusun içinde kendi ekşimiş havamda bunalıyor olacaktım.