Acı ve ıstırap, yüksek bir zekâ ve derin bir kalp için kaçınılmazdır. Gerçekten yüce insanların, bence, bu dünyada müthiş bir acı çekmesi gerekir.
F.M.DOSTOYEVSKİ
Söylesene, kaç mevsim ötedesin?
Yerin neresi ,durağın neresi ,senin?
Oysa ben,sana kurarım saatleri;
Sana uyanır,sana yorarım tüm düşleri.
Zaman kısa ,yağmur yoğun , üşüdüm;
Sesine uzanayım dedim,sensizliğe düştüm.
Tahta bavula sığdırılmış hayaller gibi ;
Kaldırım taşında ezdiğim sigara izmariti.
Gece hüzünlü ve yorgun,belirsiz kimliğim ;
Sanki ben ,baştan ayağa sen gibiyim.
Yalnızım , üstüm başım keder,
Sen esen rüzgarla bana kokunu gönder.
Nasıl ki gece siler gündüzün adını,
Unutur oldum yüzünü , ve dudaklarının tadını.
Yokluğuna bu kaçıncı özlem, kaçıncı ihtar?
Bil ki her ânım acı , her yanım intihar .
Yarım umutla yanan sokak lambası,
Altında bir ihtiyar ve gözleri yaşlı
Bir anne çocuğunu arıyor etrafta;
Oysa kaybolan benim ,bu karanlık sokakta.