hüsna

Kendimize bu şekilde hedefler koyup o doğrultuda çaba gösteriyoruz, bunda yanlış hiçbir şey yok. Ama size bu ayeti içselleştirmenizden bahsediyorum. Zihninizin bir kısmına tüm bu planlarınızı koyuyorsunuz, öbür kısmına ise ahiretinizi inşa etmediğiniz takdirde tüm bunların hiçbir şey ifade etmeyeceği idrakini yerleştiriyorsunuz. Eğer beni Allah'a hazırlamıyor, O'na yaklaştırmıyor ve beni O'nun kulu kılmıyorsa; bütün bu planlar anlamsız ve kıymetsizdir. birer başarı sayılmazlar.

Reklam

hüsna

"Şöyle demişti: 'Ey Rabbim! Şüphesiz (artık öyle bir durumdayım ki) benim kemiğim zayıflayıp gevşedi ve başım (ın saçı) bembeyaz alev gibi tutuştu. Sana dua etmekle de ey Rabbim, hiçbir zaman bedbaht olmadım." (Meryem Suresi 19:4)

hüsna

bize vermediği şeyleri düşünmektense, sürekli benim için ve sizin için ihsanda bulunduğunun farkına varabilsek... Rabbimiz buyuruyor; "Külle yevmin hüve fi şe'n" (Rahman Suresi 55:29)" Her gün size ihsanda bulunmaktadır. Dolayısıyla biri duasından ötürü perişan, üzgün yahut kötü bir ruh halindeyse, belli ki Allah'ın onun için sürekli yapmakta olduğu ihsanların farkında değil

Takip Önerileri

hüsna

Bu ve benzeri pek çok konuşma sonrasında vardığım sonuç şu oldu; duanın gerçek manası hakkında insanların zihninde büyük bir karmaşa var. Allah'tan bir şey istediğimizde hakikatte bu ne manaya gelir? Hangi konumdan istiyoruz? Allah'tan istemek ebeveynlerinizden yahut herhangi birinden istemek gibi midir? Eğer aynı değilse, arada nasıl bir fark var? Allah'a dua ettiğimizde nasıl bir tavır içinde olmalıyız?