Yakup Kışlak
@Hyakup
Herkes bugünü aynı anda уaşar ama herkesin karanlığı farklıdır.
Dünyaya geldik ve bir hiçliğin ortasında bulduk kendimizi. Evet, büyüdük, çalıştık, eğlendik, nadir de olsa mutlu olduk ama yaşadıklarımızın hepsi bir hiç olacak. Ve bir hiçliğin içerisinde yaşadığımızı bilmek, insan ruhuna vurulmuş en büyük darbedir.
Bazen ağlamak da bir çözüm, onca çaresizliğin içinde ağlamak iyi hissedirebiliyor, ağlayınca rahatlıyorum...
Hayatta bazı kararları vermek çok zor ne yapacağımı bilmiyorum sanki bir yolun sonuna gelmişim de elimden bir şey gelmiyor gibi yoruldum hem de çok yoruldum...
Sevmek bir kelimeydi yağmurlara sığmayan, sevmek bozkırın saçlarında bir renkti, çocuktu gözlerim, kalbim yeni doğmuş bir bebek, ben yollarında büyüdüm senin içimde uzayıp gitti o toz bulutları, ne yağmular yağdı gökyüzüme ne rüzgarlar esti, rüyalar düştü saçlarından giderken uyandığında Susuz bırakan rüyalar, bir gökyüzü kaldı bana bir de gökyüzün sapsarı saçları, sen geldin ve ben büyüdüm aniden bastıran bir yağmur gibi geldin Nisan yağmurları gibi gözlerin hecesi olmayan bir kelimeydi ne rüzgarlara sığdı ne yağmulara gözlerin bozkırın saçlarında parlayan kimsenin göremediği bir renkti...