Kimi gökten, kimi yerden üşüşüp her kapıya,
Giriyor birbiri ardınca ilâhî yapıya...
Ordu-milletlerin en çok dövüşen, en sarpı,
Adamış sevdiği Allâh’ına bir böyle yapı.
En güzel mâbedi olsun diye en son dînin,
Budur öz şekli hayâl ettiği mîmârînin.
Görebilsin diye sonsuzluğu her yerden iyi,
Seçmiş İstanbul’un ufkunda bu kudsî tepeyi.
Taşımış harcını gâzileri serdârıyla,
Taşı yenmiş nice bin işçisi mîmârıyla.
Hür ve engin vatanın hem gece, hem gündüzüne
Yahya Kemal Bayatlı