Eda Tokmak
@Hyppatia
Gülseniz gülümserim
Yazılım Mühendisi
Saü -Bilgisayar Mühendisliği
İstanbul
25 Nisan
7 okur puanıAralık 2019 tarihinde katıldı
Toplumda dayatılan kalıpların dışında yaşayan bu aylak adamın kendi ailesinden, sarhoş kötü kalpli babasından ve idareci -kendi gözünde bir melek olan- teyzesinden kalan travmalarının, kendi ilişki desenine nasıl yansıdığını görüyoruz. Kapıldığı ve kaçtığı olguların aynı oluşunu, belki hiç bulunamayacak olan kafasındaki o kadını, alışkanlıklardan ölesiye kaçınmasını, çokça gözlemlediği, karşı çıktığı her şeyi adeta yaşıyoruz.
Aylak adam kendi türettiği adako(ağaç dalı kompleksi) ve kuyara(kumda yatma rahatlığı) terimlerini, eril ve dişil olarak ayırmış, kendisini de ağacın köklerinden kurtulmak istercesine özgürce ayrılan bir ağaç dalı olarak düşünmüştür. Bu bağlamda düşündüğümüzde onun kalabalık bir toplumda “eli paketli düzgün adam” olmaktan çok, “iki kişilik toplumlarda” kendisi olarak kalmayı tercih etmesi daha mantıklı geliyor.
İçinde az biraz aynı aylaklığı hisseden herkesin kitabın son paragrafını içselleştirdiği bir gerçek. Zorunlu bir vazgeçiş ve kabullenme içeren o satırlar ise şöyle:
“Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Tutamak Meselesi
“Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım. Öküzleri besiliydi, pırıl pırıldı. Herkesin, “– Veli ağanın öküzleri gibi öküz yoktur,” demesini isterdi. Daha gülünçleri de vardır. Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!”
“Hayat, bizi geçmişte çözümlenmeyen bir şeyle geleceğe gönderir.”
Geçmişten edindiğimiz bilinçdışı yaraları iyileştirmenin tek yolu ise kabul etmek ve barışmaktan geçer. Bunlarla savaşmak yalnızca insanı yıpratır ve yalnızca daha psikotik hale getirir. Acıyı zaman aşımına uğratmak yerine; hikayemizi kabul edip, bilincimizi kontrol altına almak gereklidir.
