Büyük büyük laflarla ruh , mana duygu dediğimiz, acı ve ıstırap dediğimiz şeylerin gerçekte ne kadar da güçsüz ,zavallı ,acı veren şeyler olduğunu korkuyla şuan dahi hissediyorum .
Çünkü bütün bu yaşadıklarım en aşırı düzeyde bile olsa acı çeken,kıvranan insan bedenini tamamen yok etmeye yetmiyor çünkü böyle anlarda bile insan üzerine Yıldırım düşen bir ağaç gibi yere serilmek yerine damarlarında akmaya devam eden "kan" sayesinde ayakta kalabiliyor .
İnsan ölümün yaklaştığını hissediyor, işte o zaman her şeyin rengi artık o kadar canlı olmuyor ve insanın içini o kadar çok yakmıyor ve ölüm tehlikeli gücünden çok şey kaybediyor .