Iam Bibliophile
@IamBibliophile
İnsanlık öldü. Tabutumu kaldıracak kimseyi bulamadım.
Humanity is dead. I could not find anyone to lift my coffin.
#book #movie #music
Bibliophile
Hayat okulu
Mars
Dunya
151 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bilge bir Çinli, ışığın savaşçısının kullandığı
stratejiler hakkında şunları söyler:
"Sana saldırmakla eline pek az şey geçeceğine
düşmanını ikna et; bu onun hevesini köreltir."
"Düşmanının senden daha güçlü olduğunu
görürsen savaş alanından geçici olarak geri çekilmekten
utanma; önemli olan bir tek çatışmayı kazanmak
ya da yitirmek değil, tüm savaşın nasıl
sonuçlanacağıdır."
"Çok güçlü bile olsan güçsüz numarası yapmaktan
utanma; böyle yaparsan düşmanının tedbirsiz
davranmasını ve sana zamanından önce
saldırmasını sağlarsın."
"Savaşta, zaferin anahtarı, hasmını şaşırtabilmekte
yatar."
Can
Dünyanın bütün yolları, savaşçının yüreğine
çıkar; savaşçı, hayatının içinden kesintisiz akan
tutku ırmağına tereddütsüz atlar.
Savaşçı, arzularını seçmekte özgür olduğunu
bilir, bu kararları yüreklilikle, tarafsızlıkla ve -kimi
zaman- az buçuk gözünü karartarak alır.
Tutkularına kucak açar ve onlardan büyük
keyif alır. Bir şeyi elde etmenin verdiği zevkleri
yadsımanın gereği olmadığını bilir; o zevkler hayatın
bir parçasıdırlar ve kendilerini tadan herkese
neşe verirler.
Ancak savaşçı, kalıcı şeyleri ya da zaman içinde
gelişen güçlü bağları asla göz ardı etmez.
Bir savaşçı, geçiciyle kalıcı arasındaki farkı
bilir.
Sayfa 22 - Can
Nefes almakta zorlanırken oda etrafında dönmeye başladı. Gözlerimiz sımsıkı yumuk tırnaklarımı avucuma bastırsam da bir işe yaramadı.
Süpermarket‘ten caldigin plastik cakmagi çıkarıp metal kısmı kararana kadar yaktım. Sonra sıcak ve teli baldırıma bastırdım. Geri çektiğinde etinden küçük bir parça koptu. Metal yine işittim. Yanık etin dumanı berbat kokuyordu. Metal taslayarak etimi kanatana kadar bastırdım. Gözlerimi yine yumup dişlerimi sıktığımda kendimi daha iyi hissediyordum. 
Sayfa 58 - Martı
Babamın hayallerini yıkıp umutlarını söndürmeyi çok çabuk başardım. Sorun, dünyaya geldikten birkaç ay sonra teşhis edildi. Böyle doğmuştu anlaşılan, kimsenin buna neyin sebep olduğuna, yaratılışını kökenine dair fikri yoktu, beni daha doğduğum andan itibaren ele geçiren, kendi bedenimin tutsak haline getiren bu meçhul gücün nereden geldiği bilinmiyordu.Dil öğrenip kendimi ifade etmeye başlamamla, sesimde kadınsı vurgularım belirmesi biri olmuştu. Öbür oğlanların sesinden daha ince çıkıyordu sesim. Konuşmaya başlayınca elime koluma sahip olamıyordum, bir türlü sabit Tutamadığım bileklerim ağzıma her açtığımda eğilip bükülüyor, ellerim havada birbirine dolanıyordu.
Babam bana kolayla, bayıldım küçük tuzlu krakerlerden bile getirdi dönüştü. Babasının ölüm haberi geldiğinden beri gülüyordu ama aslında sessizce acı mı çekiyordu hiç bilemedim, insan suratına tükürdüğünde bile gülebiliyordun neticede, bu da ona mı benziyordu acaba?