Kendime zamanın ipini koparma diyorum. Ama bu hiç kolay değil.
İnsan uyuyakalıyor, uyanınca aradan aylar geçmiş gibi oluyor.
Zamanı nerede bıraktığını hatırlamak çok güç.
Gerçek bir hayat hikâyesi olarak değil, gülüp geçtiğin basit romanlar gibi oku beni.
Bir iz kalsın ardımda, ama okunduğu anda unutulacak bir iz.
Unutulmayacak bir iz bırakan adamlardan değilim.
... hasretini çektiğim, o döneme dönük arzum beni öyle bir aşamaya getirdi ki, yaşayacağım mutluluk henüz uzakta olduğundan, sadece sözcüklerin tatlılığından
bir nebze haz almaya çalışıyorum.