“İçimde öyle derin bir yorgunluk var ki artık ne kendimi savunmak istiyorum ne de anlaşılmayı bekliyorum. İnsan bir noktadan sonra kaderine boyun eğiyor; kırılmış bir kalbin sessizliğiyle.”
“Bir zamanlar insanlara güvenmiştim. Kalbimi açmış, samimiyet göstermiştim. Fakat en saf duygularım bile bana karşı kullanıldı. O günden sonra anladım ki, bazı kalpler sevgiyi taşımak için değil, onu ezmek için yaratılmıştır.”
“Talihsizliğimin en acı tarafı çektiğim acılar değil, bu acıları paylaşabileceğim tek bir ruh bulamayışımdır. İnsan bazen öyle yalnız kalır ki, kendi sesini bile yabancı gibi duymaya başlar.”