“Goya’nın son eskizlerinden biri belki yine mecazi bir otoportre olarak yorumlanabilir, bu salıncakla sallanan, çıplak ayaklı, koca bir kahkaha atan bir yaşlıdır. kaderini gerçekleştiren Goya dünyadan ve bizlerde neşe içinde ayrılır.”
“Yüreğimde sevgi olduğu sürece, yazları serin çimlerin üstünde, kışları ılık, basık bir samanlıkta ya da koca bir ahırın sundurması altında uyumak umrumda bile olmaz”
“Zaman zaman çektiğim acıların sonsuz olduğunu bilmek bana mutluluk verdiyse de, anlamsız olmalarına katlanamadım. Şimdi içimde gizli kalan bir yanım bana dünyada hiçbir şeyin, hele acı çekmenin kesinlikle anlamsız olamayacağını söylüyor.”
“Acı çekmek uzun süren bir andır. onu mevsimlere bölemeyiz. yalnızca ruh hallerini saptayıp yinelenişini kaybedebiliriz. Bizim için zaman ilerlemez. Döner. Bir ıstırap merkezinin etrafında döner sanki.”