Ah, kimden medet
umabiliriz ki biz? Meleklerden değil, insanlardan değil,
kurnaz hayvanlar anlar zaten,
pek de rahat edemediğimizi
yorumlanmış dünyada. Belki de bize kalan
yamaçta bir ağaçtır, her gün görelim diye;
dünkü sokaktır bize kalan
ve şımarık sadakati bir alışkanlığın,
hoşuna gitmişizdir ve kalmıştır bizde, gitmemiştir.
İnsanlar her şeyde aceleci davranıyor. İş çantalarını kapıp içine bir şeyler tıkarak, karısını öpen kendi karısı mı yoksa başkasının karısı mı olduğunu bile görmeden çocuklarına, "Hoşça kalın" diyerek evden fırlayan adamlar gördüm. Böyle yaşanmaz! Hem bu hızla nereye yetişeceğinizi sanıyorsunuz?