Zaman değil, bir sonsuz hüzün,dedim, usulca doğrularak..
Yazarken, yaşarken..
Bir çınlama, bir an, beşinci mevsim, on üçüncü ay, sekizinci gün.
Belki de bir yetinmeme ruhu.
(…)
Gövdemizde çiçeklenen ne varsa, kalbimizde yaprak dökmektedir aynı anda. Zaman hüzündür..
Ya tepeden tırnağa şiddetsin
ya her şeyi fıkraya çeviriyorsun
ya da kapanmış bir yara gibi dilsizsin, dedi.
Bilmem, dedim, zarar veriyor muyum sana?
Değil de, insan bazen sevgi sözü söylerken bile korkuyor.
Babam seni sever miydi, dedim.
Başını okşar mıydı,
Sen bir şey söylemeden dönüp gülümser miydi,
İnanır mıydı sana,
Ağlarken gördün mü hiç,
Gözlerinin önünde anneni öptü mü,
Sesi sabaha mı benzerdi geceye mi,
Türkü söylediğini duydun mu,
Yanında gülebilir miydin,
Evini başkalarının evi kadar sevebildin mi hiç…