6 Şubat karanlıktı; ağır bir acı çöktü üzerimize. O geceden sonra tırlarla yardım gönderdik, ben ise oğlumun ateş ataklarındaki çaresizliği çok iyi bildiğim için çocuklar için en az on koca koli ateş düşürücü yolladım; o tanıdık acıya küçücük de olsa merhem olmak istedim. Kadınların o acı ve ıstırap içinde, en temel kadınlık ihtiyaçlarını dile getirmeye dahi güç bulamayacağını düşünerek koliler dolusu hijyenik ped, kıyafet, battaniye, kömür ve daha neler neler gönderdik.Yetmedi, kayıpların acısını dindirmeye asla yetemezdi. O gece aileler, hayaller, anılar, çocuklar; geride bir başına kalan bebeklerin hayata dair umutları yıkıldı, yüreğimizin bir yanı orada, o enkazın altında kaldı.
6 Şubat’ı unutmadık, unutmayacağız; unutturmayacağız