Sema Çil
@Impasse
Puan vermedi·325 syf.·
2018 7. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ben son seferimi arıyorum, son hüznümü.
Kırmızı pabuçlara ağlayan küçük kızların göz yaşları dökülüyor, gecekondu camlarından sokağa, işsiz baba sigarasından isyan çekiyor ciğerlerine.
Korkularımla ödenmemiş hesapları başka bir geceye bırakıyorum.
Can, ayrılık, hakikat, yara, acı ve ah... Hepsi bir yerde dursun, lafı değiştirelim.
Sana bir şeyler anlatmak için bütün bunlar. Dilime dolanan, dilimi kesen, ağzımı kanla dolduran, gömleğimi kızıla boyayan. İçinde ayrılık olan bir lafı değiştirmek ne kadar zor Allah'ım! Allah'ım bana yeni kelimeler, bana bir parça uyku, bana bir parça cesaret, bir parça senin ruhundan. Allah'ım bana ruhundan üfle. Allah'ım bana da bir inşirah.
Zaman geçiyor ve yaşlanmak, her geçen gün daha çok kelimenin canını acıtması demek. Sana ne anlatmaya kalksam gözlerimde yaşlar birikiyor bu yüzden. Eski fotoğraflarıma bak; eski fotoğraflara, daha cesur zamanlara, canımın daha az yandığı zamanlara."Bu sen misin?" diye soruyor bazıları. Değilim. Anlatması uzun mesele. O ben değilim.
Beni yaralayan ne varsa, anlattıkça anlam ve duygu değişikliğine uğruyordu.