Hacer İnalkaç
@Inalkac_hacer
Az/çok okur, çok izler.
Okursever, dinlergezer.
Türkçe Öğretmeni
Hacettepe Üniversitesi
Ankara
27 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Bir kavram, altı dakika..
Bu kitap yazmayı sevenlerin, yazmaya yeni başlayanların muhakkak okuması gereken bir kitap. İçeriği hoşunuza gider ya da gitmez, ki ben içeriğini de beğendim, kitabı yazarken kullandığı teknik bence yol gösterici nitelikte. Altı dakika içerisinde aklına gelen kavram, durum, olay vb. hakkında kendini yazmaya şartlamak hem pratik açıdan hem de ön yargıları yıkmak açısından oldukça cesur bir teknik. Ön yargıları yıkmak diyorum çünkü biz yazmaya karşı ön yargısı yüksek bir toplumuz. Kafamızdaki mükemmeliyeti kağıda aktaramayız diye ödümüz kopuyor böylece yazıyla aramızda derin bir uçurum oluşuyor.
Kitaba gelecek olursak içerisinde yer alan bazı bölümler düşündürdü bazı bölümler daha çok ilgimi çekti bazı bölümler ise ilgimi hiç çekmedi. Okunması kolay gözlemi sağlam bir kitap.
Reklam
Fuat Sezgin ne anlatmak istiyor bu kitapta?
Fuat Sezgin Hoca bu kitapta çok şeyden bahsetmiş. Her bilgiyi aktarmaktan ziyade bizi bu bilgilerle buluşturmasının amacını yazmak istiyorum. Öncelikle Fuat Sezgin’i çok sevdiğim bir arkadaşımdan duydum. Zaten Bilimler Tarihi kitabı da onun hediyesiydi. Söyleşi tarzında ve bölümler halinde olması sevenlerine okumayı kolaylaştırıyor.
Kıymetli hocamızın anlatmak istediği en önemli şeylerden biri Bilimler Tarihinin insanlığın müşterek mirası olduğudur. Bu alan söz konusu oldu mu İslamiyeti ve Türkiyeyi tecrit edemeyeceğimiz apaçık bir gerçektir. Bunu cilt cilt kitaplar yazarak anlatmakla kalmayıp bir de üstüne muhteşem bir müze kurmuş. (İlk fırsatta uğrayacağım.)
Değinmek istediğim bir diğer önemli mesaj ise Batı söz konusu oldu mu ayan olan o aşağılık duygusundan kurtulmamız gerektiği. Fuat Sezgin Hoca, hem yaşamıyla hep yazdıklarıyla hem de yaptıklarıyla bizleri bu duygudan kurtarmayı hedeflemiş. Tabii bu duygudan kurtulurken yerini kibirle doldurmamamız için de uyarısını yapmadan geçmiyor. Ben çok keyif aldım okurken çok da bilgilendim. Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim.
“Mutlu olduğun sürece fakir olmak utanılacak bir şey değildir…”
Dilimde düğüm yüreğimde yumru: yaşamak..
Kitabın kapağını kapattığımda yüreğime çöken ağırlığı ve dilimde düğümlenen cümleleri düşündüm. Dikkat çeker bir kapakta “Yaşamak” kelimesini görünce insan iyi şeyler görmek/duymak istiyor. E bir de üstüne sayfa sayısı az olunca iki günde bitiririm deyip alıyor bilmeden eline. Ben nerden bilebilirdim ki bu kitabın en amiyane tabirle beni duvardan duvara vuracağını. Buradan kitap kötüydü anlamı çıkmasın lütfen. Aksine kitap çok çok iyiydi. Fugui’nin yaşamı ekseninde Kominizmin varacağı noktayı incelikle ve gerçeklikle aktarmış yazar. Üretim araçlarının ortak mülkiyeti üzerine kurulu sınıfsız, parasız ve devletsiz bir toplumsal düzende bile ezilen zarar gören yine işçinin kendisi oluyor. Bunları anlatırken arka planda Çinin yakın tarihine tanıklık etmemizi sağlıyor yazar aynı zamanda Mao döneminde yaşanan Kültür Devrimi ve bu devrimin onda yarattığı travmaların izlerine de..
Kitapta merak ögesi neredeyse canlılığını hiç yitirmiyor.
İlk ölümle dumura uğradım. Ardından gelen ölümlerin yarattığı şaşkınlığı gizleyemedim. Uzun zamandır kitap okurken gözyaşı dökmemiştim. Neye ağladığımı da anlamadım. Anlatılanların trajikliğine mi, gerçekliğine mi, ana karakterle kurduğum bağa mı..? Sanırım tüm bunlara/acı kayıplarına rağmen Fugui’nin yaşamasına ağladım ben. Gençliğinde sahip olduğu her şeyi har vurup harman savurmasının bedelini yaşarken sevdiklerini kaybetmekle ödüyor.
Son olarak Fugui ve öküzünü Yeşil Yol filmindeki Poul Edgecomb karakteri ve faresine benzettim. Tıpkı onlar gibi ölümsüzlük lanetine yakalanmış sanırım.
Fugui daha kaç ölüm görecek bilmiyorum ama ben yaşamanın tam da böyle bir şey olduğunu artık biliyorum.
Reklam