İnan Özkul
@InanOzkul
Haziran 2024 tarihinde katıldı
çilek kokusu
İster istemez oluyor işte,
umut dediğin söz dinlemiyor.
Aklım “bitti” diyor,
kalbim hâlâ senden yana.
O çilek kokun…
hiç gitmiyor burnumdan,
sanki her rüzgâr
seni bana hatırlatmak için esiyor.
Ne yapayım şimdi?
Tanrının yazdığı kaderde
sen yoksan eğer,
ben hangi satıra inanayım?
Eksik kalıyor her şey,
adını koysam acı,
koymasam hasret.
Ve ben,
ikisinin arasında
sana tutunmaya devam ediyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O gün anladım;
mutluluk büyük şeylerde değil,
birlikte dinlenen bir şarkının
aynı yerinde susup birbirine bakabilmekteymiş.
Plak döndükçe zaman da yumuşadı,
odanın içi eski bir hatıraya benzedi,
sanki biz o anı daha önce de yaşamışız gibi
aynı melodide buluşan iki yabancıydık.
Parmakların kapağın kenarında gezinirken
ben içimden sana söyleyemediğim cümleleri sayıyordum,
her notada biraz daha yaklaşırken
aslında en çok o mesafeyi seviyordum.
Çünkü o aralıkta umut vardı,
çünkü o boşlukta kalp atışların duyuluyordu,
ve ben ilk defa bir şarkının
bitmesini istemiyordum.
Gün akşama eğildi usulca,
ışık pencereye yaslandı,
plak son turunu atarken
içimde bir şey kalıcı oldu.
Belki de aşk dediğimiz şey,
tam olarak o andı...
ne bir itiraf, ne büyük sözler,
sadece aynı şarkıyı
aynı yerinden sevebilmekti.
Affedilmek
Affedilmek ister insan…
Bir hatanın ağırlığını kalbinde taşırken,
bir “geçti” kelimesine sığınmak ister.
Sevdi mi gerçekten, karşılığını aramaz derler ya…
Yalan.
İnsan en çok da sevdiği yerden bekler bir işareti,
küçücük bir bakışı bile umut yapar kendine.
Bir kez olsun görmek ister o gözleri,
kırgın değil… uzak değil…
sanki hiçbir şey olmamış gibi bakan o eski haliyle.
Çünkü bazen affedilmek demek,
yeniden sevilmek değil…
Sadece hâlâ tamamen silinmediğini bilmek ister insan.
Bal
Bal bir tat değil aslında,
Birine verdiğin en son isim.
Öyle herkese söylenmez,
Dil alışkanlığı hiç değil.
Bir kere dersin...
Sonra başka kimseye yakışmaz.
Çünkü Bal,
En sevdiğinin içindeki o yumuşak yere dokunmaktır.
Onu herkesten ayrı bir yere koymaktır.
Ve işte bu yüzden,
Bal dediğin kişi giderse…
Kelime de onunla gider.
Geriye sadece söyleyemediğin kalır.
