TuğbaKara
@InfinideSoul
59 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu.
Hep böyle mi bu?
Bir şeyden kaçıyorum,
ama ne olduğunu bilmiyorum.
Kendimi bulamıyorum.
Dönüp gelip kendime yerleşemiyorum.
Kendime bir yer edinemiyorum.
Kendime bir yer.
Kafatasımın içini
küçük bir huzur adına
aynalarla kaplattım.
Ölü ben’im
kendini izlesin her yandan,
o tuhaf sır içinden.
Paniğin kukla yaptığı
hasta bir çocuğum ben.
Oyuncağı panik olan
yalnızlık,
kendi kendine
nasıl da eğlenir.
Niye izin vermiyorsun
yoluma kuş konmasına,
niye izin vermiyorsun
yoluma kuş konmasına?
Niye kimseler izin vermez
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazıları “seviyorum” demez…
Zaten kelimeler yetmez onlara.
Gözleriyle severler.
Bakışlarıyla sararlar insanı,
bakışlarıyla korurlar.
Kolları vardır, sığınırsın.
Sarılırken elleri konuşur,
kalbi sessizce anlatır kendini.
Eğer hissedebiliyorsan bil ki;
konuşmayan sevgi eksik değildir.
Sadece daha derindir.
Çünkü herkes “seviyorum” diyebilir…
Ama gözlerinden sevdiğini okuyabildiğin biri,
seni sevmiyor olamaz.
Kimseyi rüyanda görecek kadar sevme çünkü orada akıl yoktur gurur ve mesafe de
Rüyanda görüyorsan bilinçdışına sızmıştır bir kere içine almışsındır hücrelerine reflekslerine dehlizlerine yaşanamamış ihtimallerine yarım kalmış cümlelerine tamamen unutamazsın rüyanda gördüğün müddetçe gündüz kaçabildiğin anıların gece dikiliverir tepene kaçabildiğin son yerdi uyku orasida düştüğünde sadece uyanık yalnızlığın kalır ondan geriye...
Bazen hiçbir şey tam adını bulmaz… ama huzur tanır seni.
Geçmiş elinde cam kırığı gibi dururken,
şimdi avucuna su döker—yakmıyor, acıtmıyor, sadece ferahlatıyor.
Ne olacağını bilmiyorum,
ama ilk kez “bilmemek” korkutmuyor.
Yaşayıp göreceğiz—belki de mesele tam olarak bu. ✦💙