satırarası
@Isabella03
Okudukça kendini arayan biri
Duygu • Psikoloji • İnsan
Altı çizilen cümleler, içten incelemeler
Kitaplar bazen iyileştirir
Şu anda okuduğu kitap
Biz Ne Zaman Güneşi Uyandirmaktan Vazgeçtik?
Güneşi Uyandıralım — Zezé Üzerine
Zezé bu kitapta artık sadece bir çocuk değil;
büyümeyi erken öğrenmiş bir kalp.
Masumiyet hâlâ onunla ama eskisi gibi konuşmuyor.
Artık hayal kurarken bile temkinli,
severken bile kaybetmeyi hesaba katıyor.
Bu romanda Zezé’nin acısı bağırmıyor;
sessizce oturuyor insanın içine.
Çünkü bazı yaralar gürültüyle değil,
alışarak derinleşiyor.
Güneşi Uyandıralım, çocukluğun bitişini değil;
çocukluğun susmasını anlatıyor.
Zezé hâlâ iyi, hâlâ ince, hâlâ merhametli…
Ama artık biliyor.
Ve insan şunu fark ediyor:
Büyümek bazen güçlenmek değil,
acıyla baş etmeyi öğrenmek.
Bu kitap, “çocuk” denen şeyin
aslında ne kadar kırılgan bir emanet olduğunu hatırlatıyor.
Zezé’yi okurken insan şunu soruyor kendine:
Biz ne zaman güneşi uyandırmaktan vazgeçtik?
Mutluluk, burada mı? ZezeDuygu ve Düşünce
— “Mutluluk olduğu yerdedir, olmasını istediğimiz yerde değil.”
Yeniden Zeze olmak
Yeniden Zeze olmak ister miydin?” “Hayatta hiçbir şeyi geri gelmez… O sürekli dayak yeme ve aç kalma hikâyesi…”
