satırarası
@Isabella03
Okudukça kendini arayan biri
Duygu • Psikoloji • İnsan
Altı çizilen cümleler, içten incelemeler
Kitaplar bazen iyileştirir
Şu anda okuduğu kitap
📚 Bazı kitaplar bittiğinde
insan biraz susmak istiyor.
Ben okuduklarımı not alıyorum;
bazen bir cümleyi,
bazen bir duyguyu,
bazen de kendimi.
✨ Burada içten incelemeler,
altı çizilen cümleler
ve insana dokunan kitaplar var.
🌿 Siz hangi kitabı bitirdiğinizde
uzun süre sessiz kaldınız?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
satırarası
, bir kitap okuduPuan vermedi·163 syf.·
20 günde okudu
·Okunma: 16 Ocak 2026 15:14
·2026 2. kitabı
Eğitimde iyilesmeDuygu ve Düşünce
Eğitimde İyileşme: Bir Temenni Değil, Hukuki Bir Zorunluluk
Türkiye’de eğitim üzerine konuşurken çoğu zaman bunu bir “iyi niyet” meselesi gibi ele alıyoruz. Oysa nitelikli, adil ve güvenli bir eğitim ortamı sağlamak, yalnızca pedagojik değil; hukuki bir yükümlülüktür.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, devlete eğitimi; eşitlik, fırsat adaleti ve insan onuruna saygı temelinde düzenleme sorumluluğu yükler. Bu sorumluluk, yalnızca okul sayısı artırmakla değil; çocukların liyakate dayalı, zorbalıktan arındırılmış ve ahlaki gelişimi gözeten bir sistemde yetişmesini sağlamakla yerine getirilir.
Liyakat: Hukukun Eğitimdeki Karşılığı
Liyakat, yalnızca kamu personeli alımında değil, eğitim sisteminin ruhunda da yer almalıdır. Öğrenciler arasındaki değerlendirme süreçleri; kayırmacılıktan, ayrımcılıktan ve örtülü ayrıcalıklardan arındırılmadıkça, eğitim hakkının eşit kullanıldığını söylemek mümkün değildir.
Hukuk devleti ilkesinin eğitime yansıması, “hak edenin karşılığını alması”dır. Bu ilke çocuk yaşta öğretilmediğinde, ilerleyen yıllarda adalet duygusu zedelenmiş bireyler yetişir.
Zorbalık: Bir Disiplin Sorunu Değil, Hak İhlali
Okullarda zorbalık, çoğu zaman “bireysel davranış” olarak ele alınır. Oysa zorbalık, çocuğun eğitim hakkını, bedensel ve ruhsal bütünlüğünü ihlal eden ciddi bir durumdur.
Devletin ve okul yönetimlerinin görevi, bu ihlalleri görmezden gelmek değil; önlemek, izlemek ve müdahale etmektir. Rehberlik hizmetlerinin güçlendirilmesi, bildirim mekanizmalarının işletilmesi ve şeffaf disiplin süreçleri, bir tercih değil; hukuki sorumluluktur.
Ahlak Eğitimi: Hukukla Çelişmeyen Bir Alan
Ahlak eğitimi, laiklik ilkesine aykırı bir alan değildir. Tam tersine; dürüstlük, başkasının hakkına saygı, şiddetten uzak durma gibi değerler, hukuk düzeninin de temelini oluşturur.
Bu
Gel ne olursan ol...Duygu ve Düşünce
İslam’ı Anlatmak....
Bugün “İslam’ı anlatmak” dediğimizde, çoğu zaman kavramlar birbirine karışıyor. Anlatmak mı istiyoruz, yoksa dayatmak mı? İkisi arasındaki farkı netleştirmeden yapılan her tartışma, inancın özüne zarar veriyor.
Benim için İslam, önce yaşanan bir ahlaktır. Söylenen değil, hissedilen bir dildir. İnsanlara neye inanmaları gerektiğini anlatmaktan çok, birlikte nasıl daha adil, daha merhametli yaşanabileceğini göstermektir. Çünkü kalbe ulaşmayan hiçbir söz gerçek anlamda yayılmaz.
İnancı yaymanın yolu güçten geçmez. Baskıdan, korkudan, üstünlük iddiasından hiç geçmez. Tam tersine; sabırdan, adaletten ve insana saygıdan geçer. Eğer bir inanç, insanı daha sert, daha dışlayıcı, daha tahammülsüz hale getiriyorsa; orada durup düşünmek gerekir.
Ben İslam’ı hoşgörüyle bağdaştırıyorum. Çünkü bu toprakların hafızasında da böyle bir yorum var. Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî, insanlara korkuyla değil, davetle seslenmişti. “Gel” demişti; çünkü ikna, ancak özgür bir kalpte anlam kazanır.
Bugün dünyanın ihtiyacı olan şey daha yüksek sesler değil; daha sahici örnekler. İnancı anlatmak, başkasını dönüştürmeye çalışmak değil; önce kendini dönüştürmeyi göze almaktır. Adil kalabilmek, incitmemek, farklı olana rağmen birlikte yaşayabilmek…
Benim için İslam’ı anlatmak tam olarak budur.
Sessiz ama derin.
Yumuşak ama güçlü.
İnsanı merkeze alan bir duruş.
Hoşgörü
Hoşgörünün Bugünkü Anlamı
Dünyanın dili bugün sert.
Haber başlıkları yüksek sesle konuşuyor; ama insanın iç sesi çoğu zaman duyulmuyor. Yakın coğrafyamızda yaşanan acılar, ekranlardan akıp giderken, bize düşen yalnızca taraf seçmek mi, yoksa insan kalmanın yollarını hatırlamak mı?
Ben ikinci yolu önemsiyorum.
İnancımı, öfkenin değil merhametin penceresinden okumayı seçiyorum. İslam’ı benim için anlamlı kılan da tam olarak bu: hoşgörü, adalet ve insan onuru. Bu bakışın en güçlü temsilcilerinden biri de hiç şüphesiz Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’dir.
Mevlânâ, yüzyıllar önce “Gel” derken bir davet sunuyordu; bir çağrıdan çok bir hatırlatma… İnsan olmayı, ötekileştirmeden önce düşünmeyi, kırmadan konuşabilmeyi hatırlatıyordu. Bugün bu sözleri romantik bir öğüt gibi okumak kolay; ama asıl zor olan, onu günümüz gerçekliğinde canlı tutabilmek.
Çatışmaların, baskıların ve adaletsizlik duygusunun arttığı bir dünyada hoşgörü, pasiflik değildir. Aksine, insanı merkeze alan bilinçli bir duruştur. Kimliğe, coğrafyaya ya da güce bakmadan; acıyı acı olarak görebilmektir. Bir çocuğun gözyaşını, hangi ülkede doğduğuna bakmadan hissedebilmektir.
Türkiye’de yaşarken de, çevremizde olup bitenleri izlerken de bu dile ihtiyacımız var. Çünkü toplumsal huzur, yüksek sesle değil; sağduyu ve empatiyle inşa edilir. İnançlar da ancak bu zeminde anlam kazanır.
Benim için hoşgörü, susmak değildir.
Ama bağırmak da değildir.
İnsanı incitmeden, kimseyi yok saymadan, vicdanı ayakta tutma çabasıdır.
Belki bugün en çok buna ihtiyacımız var:
Daha az yargıya, daha çok anlayışa.
Daha az kesinliğe, daha fazla merhamete.
Mevlânâ’nın asırlık sesi hâlâ buradaysa, bu yüzden. Çünkü bazı sözler zaman geçtikçe eskimez; tam tersine, ihtiyaç hâline gelir.