Kimsenin yağmuru seyretmediği bir dünyada, yıldızları sevmenin yalnızlığı ile her gün biraz daha geri çekildim.
Üstüme örttüğüm yorgan, yüreğimdeki serçenin küçücük ürkek kanatlarıydı..
Hakikati dile getirmeyi başarabildiği sürece süreklilik devam edecekti. İnsanlık mirasını, sesini duyurarak değil akıl sağlığını koruyarak sürdürüyordu.
Sevgili Dost,
Sana bu satırları ayı koparılmış bir göğün altından yazıyorum. Aşılı bir omuz gibi yeri hâlâ duruyor. Nerede yaşadığını bilmiyorum. Altmış birinci mektup kefareti ödüyor.