İsmail ünsal
@Ismail1965
Geride yaşantılarımın anlamı,
ufukta yaşamıma verdiğim anlam
Gölge çocuğun ettikleri
Bu inceleme biraz uzun olacak, kusuruma bakmayin lütfen: Ilk önce kitap hakkında bir inceleme, daha sonra Stefanie Stahl ile ilgilenme deneyimime deginecegim.
Yazar “içindeki çocuk” imgesini iki farklı imgeyle: Gölge çocuk ve Güneş çocuk olarak anlatıyor. Elbette bir de yetişkin “ben” var. Freund'dan başlayarak Jung ile dallanıp budaklanan “es” ("O), çocuk yanımız, burada daha da daraltılmış.
Stefanie Stahl "yaralı çocuk" yanı, daha az dramatik ve nesnel olduğu için, "gölge çocuk" olarak adlandırıyor,.
İçindeki çocuk imgesi ilk çocukluk döneminde edinilen deneyimler, anababaların söyledikleri, yükledikleri anlam, çocuklarına ilişkin söyledikleri sözler, izler… Bunlar ilk çocukluk döneminde çocuğun içine öylesine işliyor ki, Glaubenssätze adlı güncel inançlar olarak bilinçaltında (onun da olup olmadığı şüpheli ya) beynimizde yer ediniyor. Olayları nasıl algıladığı, yorumladığı, bu yorumlardan nasıl bir duygunun ortaya çıktığı ve bundan da nasıl (tepkisel) bir davranışta bulunulduğunu belirleyebiliyor.
Elbette çocuklukta yaşanan birçok acı, yaralı yaşantıların hatta travmaların yanında güzel, hoş, güçlendirici yaşantılar ve ondan dolayı da olumlu inanışlar (Glaubenssätze) da var, bu yanı Stahl "Güneş çocuk" olarak tasvir ediyor.
Güncel olumsuz inanışlara (yaralar, travmalar…) katlanabilmek için çocukluktan beri bazı korunma yolları geliştiriliyor. Üç ana bölümde toplanan bu korunma stratejileri: uyum gösterme (katlanma), geri çekilme (Kaçma) ve aşırı tepki (Saldırganlık) olarak ayrılıyor (bunlar yeni şeyler değil, bilinen konular). Stahl’in özelliği bu kaçınma yollarını daha da açarak ayırt etmesi.
- Gerçekliğin çarpıtılması
- yansıtma ve kendini kurban etme düşüncesi
- yansıtma çabaları, güzellik deliliği, Kabullenme bağımlılığı
- Uyum sağlama ve abartılı uyum
Reklam
Budist mi ne?
“Sade tırtıl ile kelebek değil elbet. Sakın ola hor görme Pinhan; canları horgörme. Bak bu gayb alemine, bir kendini gör. Bak kendine, cümle mahlukatın özünü gör. Devri tamam olan gelir, devri tamam olan gider. Gelen, gidende saklıdır; giden gelende saklıdır.”
Isimler
İsim dediğin, Hz. Ademden bu yana, kendini taşıyanı kah usul usul yoğurur, kah efsunlu iplerle sıkı sıkı bağlardı. .. İsim dediğin, yüksekte ucanın belini bükecek, alçakta geçenin başını doğrultacak; pervasıza perva, korkusuza korku katacak kadar kudretli idi”