Ismahan Nur Çakır
@Ismanak
Belki biz gerçekten alevler ortasında bir gül bahçesinde yaşamaktayız
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaşar Kemal her zamanki gibi hem mutlu edip hem heycanda bırakarak bitirdi kitabı. 4.ve ne yazık ki son kitabına geçmeden önce her zamanki gibi hemen başlayamayacığım galiba, notlarıma bakınca 1.kitaba yılın başında başlamış olduğumu fark ettim, yine İnce memedle veda ediyorum yıla hem bitmesini hiç istemeyeceğiniz hem de sonrasında nolucağını deli gibi merak ettiğiniz bu kitap gerçekten bir başyapıt kendi memleketim Denizli ama Çukurovayı da en az memleketim gibi tanırım Yaşar Kemal sayesinde keza Çukurova insanını da öyle. Öyle bi kitap ki içerisindeki karakterler bi karakter değil bi insan gibi, yaşıyorlarmış gibi, bi gün karşına çıksa tanıyacakmışsın mutluluktan havalara uçucakmışsın gibi.
"Bizi toprağa gömmeye çalıştılar fakat tohum olduğumuzu bilmiyorlardı."
-Aliya İzzetbegoviç
Memed yerdeki kuşu aldı, ata özlemle baktı:
"İbret al gönlüm,"dedi, "eğer sende azıcık adamlık kalmışsa bu attan, bu kuştan ibret al." Elindeki kuşun başını okşadı: "Sen de ibret al alıcı kuş,"dedi. "Bak o at atken bile bile, ağzı dili yokken bile kimseye teslim olmuyor. Olmayacak da... Bu dağlarda ölecek, kemikleri un ufak olacak ama, o da Köroğlu'nun atı gibi teslim olmayacak. At atken, ağzı var dili yokken bile... İbret al deli gönlüm ,bu kuştan, bu attan."
