İsra Toprak
@Israhal
Hayatının kalemini kimsenin eline vermeyenlerden
Gülmek insana özgüdür.
Şu anda okuduğu kitaplar
Kimsesizlik ölür bir kadının teninde
Milyonlarca masumiyet ölür
Adalet mahkeme duvarı hakikatin karşısında
Zaten hiç yaşanmamıştır
Reklam
Evinin kadınları
Akşam pazarlarından döner
Ve merhamet geçirmez duvarlara
Kim bilir kaçıncı kez ölmek istemeyen bir kadının çığlığı çarpar.
Şehir kulaklarını kapatmış duyuşlara
Karakollar oturup kara kollarını bağlamış
Yurttan haber verenler sonra bıçak yaralarını saymış
Bakış açısıŞiir
Sen göçük altında
Kömür karası karanlıkta
Işığı aramadın
Gömülmedin hiç bilinmezlere
Kimsesizler mezarlığında bulunmadın
Anaların gözpınarları gibi kurumadan
Bakış açısıŞiir
Sorgusuz sualsiz ölümleri hiç görmedin
Ya da buzdolabında çocuk cenazeleri
Bir avuç toprağına haset ettiğin
Plastik kutularda insan iskeletleri
Bombalanmış alanlarda sevdiğinin parçasını bulunca
Kan çanağı gözlerine lanet etmedin hiç
Gitmeler HakkındaŞiir
Sen giderken bazı uzaklara
Bir yakınlık vardı aramızda sonra sessizliğin
Çağıldayan sesi elimi uzatsam tutacağım elini
Sanki hiç gitmemiş gibi
Söylenmemiş sözlerin manifestosu kalbim
Açarım bazen içini yaralara pay ederim
Reklam