İsra Toprak
@Israhal
Hayatının kalemini kimsenin eline vermeyenlerden
Gülmek insana özgüdür.
Şu anda okuduğu kitaplar
Arada bir fark vardı; Hayatın bundan ibaret olduğunu zannettiren bilgisizliğimin yerini şimdi, dünya da başka türlü yaşanabileceğini bir kere öğrenmiş olmanın azabı tutuyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
O zaman her şeyden ümidimi kestim. Birkaç gün içinde ne kadar değiştiğimi düşününce bugün bile şaşırıyorum. Bana hareket etmek, görmek, duymak, hissetmek,düşünmek hülasa yaşama kabiliyeti veren bir şey içimden çekilip alınmış gibi, posa haline geldiğimi fark ettim.
Bütün bunlara rağmen kafamda onun hatırasını kirletecek bir şey yoktu. Onun boşluğunu değil, fakat yokluğunu hissedecektim.
Demek babam ölmüştü. Bunu hakikatte bu kadar geç idrak ettiğimden dolayı büyük bir utanma duydum, Gerçi babamı gerçek bir muhabbetle sevmem için de ortada bir sebep yoktu; onunla aramızda daima bir yabancılık mevcut kalmıştı ve birisi bana: “Senin baban iyi bir adam mıydı” diye sorsa verecek bir cevap bulamazdım.
Herhangi bir yerde doğmuş ve herhangi bir adamın oğlu bulunmuş olmak bu kadar mühim değildi. Asıl mühim olan, iki insanın birbirini bulması bu derece güç olan şu dünyada, bu nadir saadete ermekti. Öte tarafı hep teferruattı.