"Mektup parcasi burada bitiyor, bana sade teyzemin matemini anlatiyordu. Kâmran, görüyorsun ki, bizi her sey birbirimizden ayiriyor. Seninle artik iki dusman bile degiliz, birbirini hic ama hic gormeyecek iki yabanciyiz." (Calikusu)
Bu paragraf hatta direkt kitabin bu kisimlari bana Nazim Hikmet'in Sen siirinin su misralarini hatirlatti ;
"Ne ben Sezarim,
Ne de sen Brütüssün.
Ne ben sana kizarim
Ne de zatin zahmet edip bana küssün.
Artik seninle biz, dusman bile degiliz"
Istemem söz sevmeni sarkisini her dinledigimde bu kitap geliyor aklima. Her ne kadar kitabi romantize etmek yanlis gelse de (tamamen sahsi gorusum) aklima geldiginde huzunleniyorum