Nietzsche bir ileri bir geri yürümeye başladı. "Artık yalnızlığa dayanamıyorum dediğim anda, inanılmaz derinliklere düşüyorum. Benim yolum, beni yolumdan alıkoyacak tehlikelere direnç göstermemi gerektiriyor."
Yalnızlıktan iyice bunalıp başkalarının yanında acılarımı ortaya döktüğüm ender zamanların hemen ardından kendimden nefret edip kendime yabancılaştım, sanki kendimden uzaklaşmışım gibi hissettim.
Emin olduğum bir tek şey var o da şu; insan, hayatının onu yaşamasına izin vermemeli. Yoksa kırkına geldiğinde gerçekte hiç yaşamamış gibi hissediyorsun. Ne mi öğrendim? Ellime geldiğimde kırıklarıma bakıp pişmanlık duymamak için şimdiyi yaşamayı.