Derken üstüme derin bir hüzün çöktü ve başımı aynı fıstık ağacına dayayarak sessiz sessiz ağlamaya başladım. Çocuklar sırayla gelip bana soruyorlar: Ne oldu sana, Münire? Ne oldun? diyorlardı. Ne olduğumu ben de bilmiyordum ki, onlara cevap vereyim.
Karamsar olmasan da bir bezginlik çöküyor insana kiminde. Ne serüvenlerden geçecek bu dünya kim bilir? pusuda ne acılar bekliyor daha mutluluk düşündeki insanları! " Herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri." Büyük Nazım'ın özlem dolu dizisini yinelemek hiç değişmeyecek yazgımız mıdır yoksa?