Jalə
@Jaliis
8 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
8/10
12 günde okudu
·2025 11. kitabı
Reklam
Sana göre ölü olduğuma göre, ölmekten neden gocunayım?
Beni özlemeyeceksin, bu beni teselli ediyor. O mutlu, neşeli hayatında hiç bir şey değişmeyecek. Ölümümle sana üzüntü vermiyorum, bu beni teselli ediyor sevgilim.
Sadece bu defa bir kereliğine seninle konuşmak zorundaydım. Ondan sonra yine dilsiz olarak karanlığa gömüleceğim, sana karşı her zaman olduğu gibi...
Ancak ben hala sağ iken yakarışlarımı duymayacaksın. Ancak öldüğüm takdirde bu mektup sana ulaşacak. Seni her kesten çok sevmiş, seni hep beklemiş ancak, senin tarafından hiç çağrılmamış olan kadından kalan bir vasiyyet... Belki de beni ancak o zaman çağıracaksın ve ben de ilk defa sana karşı sadakatsiz olacağım, çünkü ölüp gittiğimde, seni duymayacağım. Sana ne bir resim ne bir işaret bırakıyorum, senin de bana hiç bir şey bırakmadığın gibi... Beni asla hiç bir zaman tanımayacksın. Hayattayken kaderim buydu, varsın ölümümden sonra da bu olsun.
Bilinməyən bir qadının məktubu..
Mən bu kitabı türkcə oxudum. Düzünü desəm, qətiyyəsizliklə almışdım və bəyənməyəcəyimi düşünürdüm. Oxumağa da həvəssiz başladım. Amma yanıltdı məni. Əlbəttə möhtəşəm kitabdır deyə bilmərəm, amma gözlədiyim qədər sıxıcı və maraqsız da olmadı. Bir çox səhifələrində həqiqətən qadının yaşadıqlarından mütəəssir oldum.
Əsər başdan-sona adı məlum olmayan bir qadının sevdiyi adama yazdığı məktubdan ibarətdir.
Məzmunu qısaca desəm; Qadın uşaq yaşlarındaykən binalarına gənc bir oğlan köçür. Bu kiçik qız ilk baxışdan oğlana böyük sevgiylə tutulur. İlk vaxtlar bu sadəcə bir uşaq marağı və həvəsi kimi görünsə də böyüdükcə "takıntı" halına gəlir və həqiqi qadın sevgisinə çevrilir.
İş o həddə gəlir ki, illər sonra qadın kişidən hamilə qalır və ondan bir oğlan uşağı dünyaya gətirir. Lakin kişi heç bir zaman birlikdə olduğu qadının illər əvvəl eyni binada qaldığı kiçik həvəskarı olduğunu anlamır və uşaqdan heç vaxt xəbər tutmur. Çünki araya çoxdan uzaq məsafələr girmişdi. Beləcə qadın illərlə sevib , hava kimi, su kimi istədiyi adamın həsrətilə ondan uzaqda onun oğlunu böyüdür. Amma heç vaxt kimliyini bəlli etmir. Sonda-sevdiyi insandan yeganə yadigar qalan oğlunun öldüyünü görəndə kişiyə məktub yazmaq və ona bütün hisslərini bildirmək qərarına gəlir. Məktubda isə bildirir ki, bu məktub ona ölümündən sonra çatmış olacaq...
Əvvəl oxuyanda dedim ki, bu kitab mənə görə deyil. Bir qadın bir kişiyə olan "takıntılı" və "şişirdilmiş" sevgisi. mənə görə bu həyatda heç kəs birini bu qədər sevməməlidir. Ümumiyyətlə, bu sevgi deyil, bu sadəcə psixoloji zəifliyin təzahürüdür. Əslində bitirəndən sonra da bu fikirdəyəm, amma daha qadını qınamıram. Anlayıram onu. Qadını qınaya bilmirəm, çünki o öz sevgisi ilə özündən başqa heç kəsə bir zərər vurmadı. Kənarda sakit, səssiz öz
Reklam