Adamın biri konuşur, konuşur, anlatır durur; ama öteki duymaz, anlamaz bu lafların bir tekini bile...Hiçbir değer taşımaz. Ya konuşuyorlardır ya da oturuyorlar ama konuşmuyorlardır. Hiç fark etmez,hem de hiç.
Kitap raflarına sevimli bir huzursuzluğun son demleriyle bakarken: "Allah'tan kitaplar, rüyalar, şarkılar, filmler var; yoksa çıldırırdım." diye geçiriyordum içimden.